Boekenmonster zet de tanden in Zonder liefde

Titel: Zonder liefde

Auteur: Stefan Brijs

Jaartal van publicatie: 2019

Uitgeverij: Atlas Contact

ISBN: 9789025452681

Aantal bladzijden: 224

Oordeel: **** sterren

Met dank aan de club voor echte lezers (Atlas Contact) voor het ontvangen van dit recensie-exemplaar.

Ava en Paul ontmoeten elkaar bij een filmvoorstelling. Beide zijn eind twintig en hebben net een relatie achter de rug: Paul is verlaten door zijn vrouw, Ava heeft, voor de zoveelste keer maar nu echt definitief, haar vriend verlaten. Bij elkaar vinden ze troost en al snel hebben ze een hechte vriendschap. Dat liefde niet maakbaar is ervaren ze al snel opnieuw, maar ook vriendschap verloopt niet volgens vaste regels.

In Zonder liefde blikt Paul terug op zijn vriendschap met Ava. Hij start bij het moment waarop hij haar ontmoet en eindigt op het moment dat zij zijn leven weer uit wandelt; de cirkel is rond. Paul zelf ervaart op meerdere momenten dat het leven, of dan in elk geval liefde en vriendschap, in cirkels verloopt:

‘Het is voorbij,’ hoor ik haar mompelen. ‘Alles is voorbij.’

Nee, het begint pas, dacht ik. Alles begint opnieuw. Groundhog Day. We staan morgen samen op. We ontbijten samen. We gaan samen met Fjodor wandelen. Alsof er het voorbije jaar niets is gebeurd.

Uit: Zonder liefde (Stefan Brijs)

Zowel Paul als Ava doen hun best, maar lijken zelf ook in hun eigen cirkel vast te zitten. Het lukt ze maar niet om iets van de liefde te maken. Als lezer zie je het gewoon gebeuren, hoe ze terugvallen in hun vaste patronen. Je zou ze wel uit ongeduld even een zetje willen geven en tegelijkertijd weten ze je te ontroeren.

Paul is dus de verteller en dit maakt het verhaal interessant, want op een aantal momenten wordt duidelijk dat hij geen betrouwbare verteller is. Niet alle gebeurtenissen liggen even vers in zijn geheugen en dus weet hij nog ongeveer hoe het gegaan is. Als lezer zet je daardoor meteen vraagtekens bij de rest van het verhaal: Is dit dan wel echt beschreven zoals het gegaan is? En is Paul wel helemaal eerlijk over alle gebeurtenissen en zijn gevoelens – in het bijzonder die voor Ava?

Stefan Brijs weet met een verhaal waarin weinig meer dan het alledaagse gebeurt de lezer toch aan het denken te zetten. De schrijfstijl zorgt ervoor dat het boek aanspreekt, door de beeldende stijl is het niet moeilijk om de gebeurtenissen voor je te zien. Daarbij komt dat je na een aantal zinnen al het idee hebt: Dit is een goed boek. En een goed boek is het.

Wees de eerste om te reageren

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *